When it rains, it pours. Totoo yun. Kapag may nangyaring kamalasan sa buhay mo, minsan tuloy-tuloy na yun. Pagkatapos mangyari ang panghohold-up sakin, may masamang nangyari na naman sakin na nagpabago sa takbo ng buhay ko. arte.
Kung sawa na kayong magbasa sa mga kamalasan ko, maaari niyo na pong i press ang close button at iblock ang page na to. Kung hindi naman, i love you. Tayo na?
Umuwi akong malungkot. Gusto ko talagang basagin ang mukha ng mga magnanakaw. Magnanakaws kasi dalawa sila. Lols. Kapag malungkot ako o nakaranas ng matinding trauma, asahan mo na sa kama mo lang ako makikita. Sa kama ang comfort zone ko, at asahan mo rin na naka fetal position ako sa mga ganyang panahon. Hindi sa abnormalities yan, pero yan ang recovery style ko. charing.
Natutulog na sana ako at nasa matinding panaginip, nang may biglang pumasok sa kuwarto. Naalala ko, tinext ko pala siya kanina na nahold-up ako. Bilang isang mabuting kaibigan (dahil wala naman kaming commitment), chineck niya kung OK lang ako.
Sabi niya: Hush now, i see the light in your eyes… habang unti unti siyang tumabi sa kama ko.
Huh? Celine Dion isdatchu?
As usual, isang hawak lang sakin nawawala na ako sa sarili. Nakalimutan ko na may problema pa pala a ko. Pareho kaming nawala sa kalawakan ng numero 9. Nalunod sa emosyon na bawal.
Marupok ako sa mga ganitong pagkakataon.
Ate….wag po….wag po ate…maaawa po kayo. Nanginginig na sabi ko sa kanya.
I don’t want to stay another minute….I don’t want you to say a single word…
Hush Hush, Hush Hush……There is no other way …..I get the final say….
Fck!?! pussy cat dolls?lols
Pagkatapos ma hold up, ginahasa ako ng major major. Nagpaubaya ako para lang sa kaligayahan niya. Inabuso niya sa kung saan mahina ako.
Gigil na gigil si ateh. Nilapastangan ang mura kong katawan.
Feeling ko matatangal ang areola ko sa panahong iyon.Sinabihan ko nga na, potohnomon!. Hindi yan mani, nipple yang nakasabit. Hinay-hinay lang. O sa kabila naman. ha ha ha
Bilangin niyo ilang kissmarks yan.ahhaa
Hindi pa kasali ang sa mga braso ko diyan. Binilang ko, mahigit kumulang sampu ang chikinini ko. Uhaw much?
PS: Pagkatapos ng ilang araw, parang gusto kong maulit ang krimen na to. ahahaha
Can you still remember the post that I’ve written weeks ago about my friend mark who got killed by the robbers? I also got a story to tell.
I was waiting for a cab at 5:45 Am along the road of Jones Avenue last saturady. Maliwanang na. Marami na ngang tao at nagjojogging sa lugar. I felt safe. But I was wrong.
May mama na tumabi sakin. Nagtanong kung anong oras. I wanted to run because I have a bad feeling (aside from his shit face) na masamang tao to. I always get in touch with my instinct, yan ang natutunan ko sa Psychology. Fight versus flight. Flight is not an option anymore since may isang mama din who grabbed my shirt at the back. Im so fcking dead.
If flight is not an option, then fight is the ony choice I have. Looking at them, kaya kong makipag basag ulo sa kanila because I am much bigger than them. They look like addicts (or might be addicts already) na kinapos sa hangin. Skin sticking on their bones, dead faces that I can knock off in a single punch and bodies that I can easily dismantle. But…
“Wag ka nang tumakbo o babarilin kita”. Sabi ng gago.
“Weh? Di nga? Try nga kung pumuputok”.
Syempre hindi ko sinabi niyan. Magjojoke pa ba ako sa ganung oras?
Ang sweet naming tatlo. Naka akbay tapos close na close. Ni hindi man lang naligo ang mga potah. Ang babaho.If the police will ask me to describe the faces of those fucking robbers, the sketch will look like gibberish that the word fugly will sound like underrated. Potah, pina abort ata sila noong nagpa ulan ang langit ng mukha.
Binigay ko selepono at wallet ko. Sad is they also took the wrist watch that my big bro gave me. As a sign of being thankful for what I have done sa family namin. For me being a bread winner and for him being proud of me. Potah, kahit sira sira na yun, napakalaking halaga nun sakin.
I told my boss of what had happened. Her initial reaction is, “Bakit parang wala kang trauma?”. That’s because I choose to move on and be happy that I am alive. I Thank God for being there, for keeping me safe. Mabibili ko pa ulit ang cellphobe,.The money? Nah, that will just let him and his family eat for just two days. And i just hope, gugutomin ulit siya ng tatlong buwan. I’ll spare the family, dahil wala din naman sila kinalaman dun. But if ever that they also tolerate the doings of those bastards, then I wish them all ill blessings.
Mga officemates ko naman iba-iba ang reaksyon. Merong nagsabi na “next time, be careful at always mag taxi. Mukha kasi tayong mayayaman”. Yung isa naman, “Eh kasi ang gaganda ng mga damit mo at ang gara mo pang pumorma”. Tapos ang isa naman, “Sayang, hindi nila nakuha ang puri’t dangal mo”.
So? Next time mag bribrief nalang ako papuntang office? Ganun? Tapos magdala ng landline instead of cellphone? Ang gagaling talaga mag advice.
I miss the sound of my cellphone. Sa totoo lng hindi ko binili yun. It was a gift. Noong may nanligaw sakin. Hindi ko naman yun hiningi. Pawang binigay lang along with a laptop. Di ba ang haba ng kili-kili hair ng tito niyo? Pero bago kayo mag isip ng masama, walang kapalit yun ha. Ni hindi ko nga sinagot ng “oo”.
Dahil lalaki din siya. hi hi hi hi. So goodbye CP na.
Masaya parin buhay ko ngayun. All in all, the worth of the things that they gotten away is lesser than the salary that I’m getting every 15 days. But its the memory that I cannot get back. Potakinangshit na magnanakaw. I wish them all dead.Sana masagasaan sila ng rumaragasang pison at sumabog sana ang mga utak nila para gawing pataba sa mga puno.
To the robber who killed mark, sana may maghold up din sa kapamilya mo and kill them afterwards. How’s that for a revenge? You know, sometimes I dont believe that I’m a humanitarian being. I’m a believer of the law of talion. Of the lex talionis. Of ayin tachat ayin. Eye for an eye.
I let God deliver His punishment.
Nagkita kami ng dati kong kaibigan noong linggo. Matagal din naman kaming hindi nagkita kaya nagtext ako sa kanya kung pwede bang tumambay muna sa kanila. Mga 2 years din naman siguro simula noong nag alsa balutan ako dun dahil sa sobrang galit sa mga katulong ni ate (taga luto namin sa apartment). Nawalan kasi ako ng gamit. Total ilang creep walk lang naman galing gym ang bahay nila, nagpasya nalang akong mag drop by.
Nalunod ako sa mga kwento. Sa mga tanong. Normal lang naman siguro yun kapag matagal na kayong hindi nagkita. Tinatanong kung totoo ba ang kumakalat na chismis na may anak ako. Sabi ko oo. Marami. Patay lahat dahil pinahid ko na sa banyo.
Napunta ang usapan sa trabaho. Bibili na siya ng bahay worth a million. Yung cellphones, meron lahat each network puro high end pa. Complete appliances. Nabibili ang kahit na ano na gusto niya. Sa totoo lang, pinagsisihan ko ang pagpunta dun. Naawa ako sa sarili ko.
Pakiramdam ko para akong nunal sa mukha. Nanliit ako noong napagusapan ang estado ng buhay namin. Wala akong masyadong maikwento maliban sa pagpagraduate ng dalawa kong kapatid. Wala akong bagong cp. Walang bahay na bibilhin. Walang fridge na puno ng laman. Wala akong savings. Period. W-A-L-A.
Sumama ang loob ko. Kung sakin lang sana napupunta ang kinikita ko, eh di sana nahigitan ko pa siya ngayun. Naisip ko na sana minsan natuto din akong magpaka selfish. Yung sarili ko lang ang iniisip ko. Maraming marami akong sana sa buhay. Na sana pinabayaan ko nalang yung kapatid ko total noong nagaaral ako ako lang din naman ang gumagastos sa sarili ko. Na sana hindi ako nagpapadala ng pera. Sana nakapili ako ng kurso na gusto ko. Na sana kagaya ko din ang kaibigan ko. 26 anyos at stable na.
Aaminin ko. Naiingit ako at nasilaw sa mga materyal na bagay na meron siya. Tao lang. Napatanong ako sa sarili ko na pano kung makahanap na ng trabaho mga kapatid ko at ako naman yung mawawalan ng trabaho? Hindi sa umaasa ako ng kapalit sa perang ginastos ko, pero ako lang talaga yung tao na hindi umaasa sa iba.
Alam niyo ba ang feeling na naiinis ka dahil in the first place hindi mo obligasyon ang magpalaki at magtaguyod ng isang pamilya? Na dapat kay kuya tong obligasyon pero tinakasan niya lang. Na pakiramdam mo pinagdeskitahan ka ng panahon at pinagtripan? Ganyan ang feeling ko sa panahon na yun. Pilit kong iniiba ang usapan dahil kunti nalang at isasampay ko na talaga ang sarili ko sa poste ng meralco sa sobrang inis.
Habang nasa jeep ako, naisip ko na materyal lang na bagay ang nasa kanya. Makukuha ko din yun sa pagdating ng panahon. Na ang estado ng buhay ay hindi lang sa dami ng gamit o pera na meron ka.
No. I will not give up my family.
Sabi pa nga ni Lilo: Ohana means family, family means nobody gets left behind. Or forgotten.
Dali dali akong ginising ni The Dude, yung room mate ko. Nagtanong kung naririnig ko ba ang ingay. Nagtaka ako kung anong ingay dahil alam ko kung minsan hindi makapagtitiwalaan tong si The Dude dahil meron din siyang sariling mundo na may sarili ding ingay. Hindi ko trip ang mundo niya, kaya ni minsan hindi na ako nangarap na maki apid sa mundong gawa-gawa niya. Ayokong makita ng ibang tao na inaaway ko ang sarili ko habang nanonood ng Youtube. Duh.
Wala akong tv sa bahay.Wala din namang kwenta ang mga lumalabas sa telebisyon ngayon kaya yung oras na ilalagi ko sana sa panonood ng tv ay inaalay ko nalang sa pagbabasa ng libro o di kaya magbasa ng blogs sa net. Lahat binabasa ko, maliban lang sa palad. Korni ampota.
Wala man akong tv, hindi rin naman ako nahuhuli sa balita. Current events to be specific at hindi mga balita tungkol sa paglalandi ni kris aquino okey? Itong taon na to, may isa akong napapansin sa mga krimen na nangyayari dito sa Pinas. Bakit pagwapo ng pagwapo ang mga kriminal?
The Alabang boys. At kung makasmile prang casting lang sa colgate model search at walang kaso ng druga diba?ahaha
Mr. Mark Dizon. Know for his killing spree. Nagprepretend na computer technician at pagkatapos makapasok sa bahay niyo, tsaran! Nanakawan ka na nga ng gamit, papatayin kapa.
Jason Ivler. You know him already.
Pic from here.
And the last but not the least:
Ivan Padilla. Yung suspect daw sa carnapping who got killed during the shoot out.
Di ba? Mga artistahin. Kaya ano ang sabi ng mga panget?
“OO nah! Sa inyo na ang lahat! Madapakingshit”!
Bitter daw ang mga pangit.hahahhaa
Kailanman hindi magiging ligtas ang mundo na tinitirhan natin. Lahat ng tao ay masama, yung nga lang ang iba piniling maging mabuti. Kahit sabihin natin na mas marami ang mabubuting tao dito sa mundo, hindi parin masasabi na ligtas ang mundo kung may taong masama, kahit na mag-isa lang ito.
Naging malungkot ako nitong nakaraang semana. Hindi naman sobrang lungkot na mas pipiliin ko nalang magkulong sa isang sulok ng kwarto ko, pero yung lungkot na may dalang katanungan sa isip. Yung lungkot na may takot.
Pinatay ang kaibigan ko sa loob ng kanyang inuupahang bahay. Masama pa dun, wala na siyang buhay. Ninakawan na nga pinatay pa. Pareho kaming trabaho.
Call center agent.
Noong makita siya ng kanyang kuya, wala yung PSP, cellphone, wallet at ang picture ko na nasa frame. Joke lang. Lahat kinuha ng demonyong magnanakaw. Pati buhay.
Napakadelikado na ng mundo. Maraming tao nag-aakala na pagnagtratrabaho ka sa call center milyones ang inuuwi mo. Galling sa sariling hirap namin yung natatangap naming pera. Puyat at pagod. Pagmumura ng mga kano. Tapos sa isang iglap lang, kukunin lang ng mga puta ang pinaghirapan mo.
Worst is, they also have to kill you. Hindi ba kontento?
Sa totoo lang. Malungkot parin ako.
Paalam Mark. Rest in peace.
Kung si Ramon Bautista may picture ni…..
John Llyod Cruz, ang pambansang tear duct enhancer. Dahil kahit ako napaiyak niya sa One more chance. Lols Read more…
Hindi ko sinasabing suplado ako, feelingero o di kaya nagmamaganda, (dahil gwapo ako), pero pakiusap sa lahat ng may alam ng private facebook account ko ay pakitigilan na po ang pag-add sakin. Alam niyo naman na open ako when it comes to friendship (kahit more than that!joke), pero my privacy and identity are still important kahit na ako ay isang hamak na blogger lamang.
Alam ko nagtatampo na ang iba sa inyo sakin. At wala akong pakialam. Ha ha ha. Joke lang. Baka sabihin ng iba wala akong puso at buong buhay ko nakakulong lang sa mundo ng intranetz.
At dahil alam ko na marami kayung gustong i-add ako at ikama ako, binubuksan ko na ulit ang facebook account ko para sa mga bloggers and readers alike na malalandi.
Eto, click mo lang ang link sa baba.
Masaya na ba tayow? Parteeeey!!!
Naiinis ako sa mga taong matanong dahil ako yung taong matipid kung magsalita. Siguro nga pinanganak ako para makinig, hindi para magsalita. Nakakairita lang ang mga taong panay tanong ng “bakit?”.
PUWEDE BA? HINDI LAHAT NG BAGAY NASUSUKLIAN NG BAKIT!
Kung umiibig ka, kailanman hindi mo to matatanong ang isang tao kung bakit siya umiibig.
Kailangan nating matutong tanggapin ang mga bagay-bagay minsan na hindi nagtatanong. Minsan din sa pagtatanong tayo napapahamak. Naalaa niyo ba ang linyang, “curiosity kills the cat”?
Ano ang pumatay sa pusa? Tange, hindi curiosity. Hindi naman siguro pwedeng saksakin ng curiosity o di kaya banggain ang pusa ng nagraragasang curiosity. Namatay ang pusa dahil sa kakulangan sa pag-iisip at pagpursigeng lumandi. Wala lang, feel ko lang mag marunong ngayon.
Kung hindi tayo pareho ng sagot, malamang sa malamang, ibang pusa ang tinutukoy ko.
Dumaan ako sa nursery school malapit sa pinagrerentahan naming bahay. Bibili sana ako ng load pero nung dinatnan ko ang tindahan ni Aling Muning, tanging asong nilalangaw lang ang naabutan ko.
“Wazzup dough?!” ang sabi ko.
Sinuklian niya naman ako ng ngiting aso.
Rinig ko ang tinig ng guro sa labas. Tungkol sa kulay ang subject. Public na nursery school to kaya hindi na ako nagtaka kung ang ratio ng guro sa estudyante ay 1:100. Sa labas naman ay mga nanay at yaya na naghihintay sa kani-kanilang anak.
Nakinig muna ako sandali dahil ayoko pang umuwi. Sa pizarra may idinikit na litrato ng mga kulay ang maestra. Naalala ko ang panahon noong bata pa ako. Hindi ako dumaan sa kindergarten o nursery man lang. Dumiretso ako sa Grade 1 dahil sabi nga ng nanay ko, laking bear brand ako. Hindi basta-basta ang utak ko. Sa murang edad, alam ko na ang alamat ng “Ang talahib at ang rosas”.
Tinuro ng guro ang isang litrato sabay tanong, “children, anong kulay to?”.
Sumigaw ang mga bata na “Grey mam!”.
Nagtanong ulit ang teacher sa mga bata na nagbigay sakin ng stroke with 9.5 magnitude.
“Bakit grey children?”.
Muntikan na akong maihi sa pokpok boxer shorts ko.
Anong feeling niya sa mga bata? Scientist na kailangan ipaliwanag kung bakit ganyan ang kulay ng isang bagay? Eh di sana bumigay din siya ng follow up question ng composition ng precipitation at kung gaano to kabigat in a year.
Isang matinding katahimikan ang naganap. Ilang minuto pa ang lumipas, isa-isang umiyak ang mga bata at nagmamakaawa na palabasin na sila. Hindi kinaya ang tanong na “Bakit?”
Kahit ako, isang araw ako na disturbed sa tanong ng guro.
-end-
Naniniwala ba kayo sa kulam?
Ako? Naniniwala NA.
May kapitbahay kami noong una na mula sa karatig isla ng Panay. Nagmula dun ang babae pero noong nakapangasawa ng taga Iloilo, dun na sila tumira. Sa kasamaang palad, naging kapitbahay pa namin.
Malaking tao ang babae. Bigyan natin ng pangalan. Si Gola.
Kung babasehan natin ang average na katawan ng mga babae sa lahi natin, above average ang size ni Gola. Pumutok siguro ang Pituitary gland. Sa unang tingin, masasabi mo na man to man marriage ang naganap. Buti nalang at nagka anak sila, atleast napatunayan na merong matris ang hitad. Dahil kung hindi, habang buhay na babaunin ng lalaki ang kagagohan na ginawa niya dahil sa pagpakasal sa isang mukhang maskulado.
Takot ako kay Gola. Maliban sa maitim ito (wala akong phobia sa maiitim), mahilig pang magchismis. Kever kahit na nahulog na ang anak sa imburnal matapos lang ang tsimis tungkol sa kapitbahay namin na nagnakaw ng niyog sa kasagsagan ng tanghalian. Alam ko na masamang tao si Gola. Minsan kakambal ng mga malalaking tao ang masasamang ugali.
Ambisyosa si Gola. Lahat gustong angkinin. Lahat ng bagay gusto meron din siya. Inggit na siguro ang pinakamalalang sakit sa mundo. Hindi kayang gamutin ng kahit na anong gamot. Kahit na tumuwad pa ang eata sa harapan mo para baklasin ang nakatagong inggit. WALA.
Kahit papano, nagsisimula nang bumuti ang buhay naming magpamilya. Lahat ng tagumpay namin ay dahil sa hirap at pagpursige naming bumuti ang estado ng aming pamumuhay. Pero sa likod ng tagumpay may mga matang magpakunwari.
Noong isang malamig na Disyembre, ipinasok namin ang kapatid ko na babae sa hospital dahil sa pabalik-balik na lagnat. Ilang araw din siya tumambay dun. Naawa na nga ako sa kanya dahil wala na talagang paglagyan ng karayom sa kamay niya dahil naka dextrose ito. Kung ang dextrose sana sing dali lang gaya ng pagshare-a-load eh di sana ang saya ng buhay.
Like: Send Dextrose to 266
Walang konkretong sagot ang doctor kung ano ang sakit ng kapatid ko. At pagkatapos ng ilang weeks, pinalabas din naman kami at pinauwi. Libo-libong pera na ang pinalabas namin pambili lang ng gamot. Pero hindi parin gumaling.
Ang masama pa, pagkalabas ng kapatid ko ako naman ang nilagnat. Hindi naman uso ang lagnat tuwing disyembre. Kaya nagsimula nang magtanong nanay namin:
Nanay: “What the pack is happening to you guys?”
Dalawa na kami ng kapatid ko ang nakaratay. Lahat na ng gamot nasubukan na namin. Nagsimula na rin kabahan ang Tita Salve ko.
Tita Salve: “I think we need to check that albularyo bitch. Come on guys! Sakay na”.
Wag na kayong magtaka. Gangster ang pamilya namin.
Sa loob ng bahay ng albularyo, hindi obyus na isa siyang hmmmm…albularyo? Mayaman, hindi siya mukhang kung sino-sinong hampas lupa na bigla nalang nagdesisyon na maging espiritista. Sa isip ko, potangenic…..nag apparition si April Boy Regino.
Hiniwa ang ulo ng manok at nilagay sa planggana ang dugo. Bumigay ng panalangin si April Boy sa wikang hindi ko alam habang kami ng kapatid ko ay tahimik lang.
“Dicho theyang teng ghepin” ang sabi ni April Boy. “Ne mho wolah-wolah que ne shaken”.
Pohtangena, pamilyar ang panalangin.
Kawawa naman ang manok, pang adobo pa sana ngayon gabi. May binigay na itim na bato si April boy. Wag daw naming tignan at deretso lang na iinumin.
Kung bakit alam ko na itim ang bato? Sadyang matigas lang ang ulo ko. Hi hi hi.
Gumaling kami pagkatapos nun. Sabi daw ni April Boy, may bahay daw sa tapat namin na sobrang inggit sa aming pamilya. Buti daw na wala yung dalawa ko pang kapatid sa Iloilo kundi uubusin niya kami. Kinulam kami. Ng dahil lang sa inggit.
Wala nang ibang salarin kundi so Gola. Tanga na siguro kami kung hindi pa namin gets kung sino ang tinutukoy ni April Boy dahil iisang bahay lang naman ang nakatapat sa palasyo namin. Ang bahay ng potangenang Gola.
Hindi na kami nagplano ng paghihiganti. Sabi ng nanay:
“Revenge is best served when cold”.
Nilagnat lang kami nag-iba na si nanay. Pilosopo kung pilosopo tangenangshit.
Pagkatapos ng ilang taon, umuwi ako pagkatapos na lunurin ng Bagyong Frank and buong bayan ng Iloilo. Nagulat ako sa nakita ko, yung bahay lang namin ang nag-iisang nakatayo pagkatapos ng bagyo. Tinangay ang buong bahay ni Gola papuntang pacific ocean.
Habang nakatayo kami ng nanay ko sa harap ng bakanteng lote na dating pinagtatayuan ng bahay ni Gola….
Nanay: “See anak? Their time has come.”
Lahat ng kalandian may hangganan.
Hindi ako sigurado kung ang iba sa inyo iiba ang pagtingin sa akin, isusuklam ako o di kaya titigil na sa pagbabasa sa aking walang kwentang blog pagkatapos niyong basahin ang post ko na to. Pero I will take this chance.
Araw ng Lunes, umuulan ng pusa’t aso isama mo na rin ang lahat ng animal sa bukid ni tandang Mcdonald.
“San ka? Punta ka dito sa apartment. Tambay tayo.”. Ang text ni Mama Cougar. Hindi siya matanda. Mas matanda lang siya sakin.
“Ayoko. Kakapagod tapos umuulan pa”. Sa totoo wala akong pang-taxi.
“Wala si kuya…hi hi hi”. Ang kanyang malanding reply.
“Nandito na ako sa labas ng pintuan niyo. Hi hi hi”. Ganun ako kabilis.
Maliit lang ang pad nila. De-aircon kaya amoy na amoy sa loob ang pabango ko.
“Thanks for coming!”.
Sa isip ko, baka Jolibee ang napuntahan ko. Pa tenk you tenk u pa.
Dahil after lunch ako pumunta, nakaramdam ako ng antok. Humiga ako sa kama ni rosanna. Maya maya pa nakaramdam ako ng mahigpit na yakap mula sa likuran. Expected ko na to, kaya hindi na ako nagulat. Ibang parte ang nagulat sakin.
Single naman ako. Wala naman siyang sabit. Kaya OK lang sakin kung rarapin niya ako. Bagong ligo pa naman ako.
“ohh…oh..hmmp..ahhh…..uhmmm…arghhhhhh!”.
Wag kayong bastos. Tunog ng ubo ko yan.
Hindi ko na namalayan na hubo’t hubad na pala ako. Nadala ako sa mga bahid ng kanyang kamay. Makasalanan si eba. Sa bawat halik na kay tamis ako ay nawala. Ako’y tao lang. Nagdaramdam at natutukso din.
Sa kalagitnaan ng aking paggawa ng tidal wave…
“Knock..knock..knock”…ang sabi ng door.
Napatigil ako. Akala ko labandera lang o di kaya taga hatid ng tubig. Pero mali ako. Sumakit na ang lahat na dapat masaktan (clue: puson) pero lumuwa mga mata ko ng sinabi niyang:
“Shit si Kuya!”.
Binunot ko ang kutsilyo. Pero walang dugo ang sugat. Hinanap ko ang brief, pantalon at shirt ko. Natataranta. Hindi ko mahanap. Ang gaga, nauna pa palang itapon mga damit ko sa loob ng aparador.
“Potah, san ako tatago?” tanong ko sa kanya habang nanalaki ang mga mata.
Tinignan ko ang cabinet, hindi ako kasya. Ang ilalim ng kama, potah ang baba rin. Ang CR? Hindi pwede, gagamit daw ang kuya niya. Potahngena!!!! Walang pagtataguan!
“Dali sa likod ng drapery !” ang sabi niya.
Hindi pa siya natatapos, nandun na ako. Mabilis nga ako di ba? May inabot siya sakin.
“Tanga! Panty mo to!” Nabwesit na ako tatanga pa.
Nakabihis siya ng mabilis dahil nakapambahay lang siya. Pumasok ang kuya at biglang nagtanong.
“bat ang tagal mong buksan ang pintuan?”
Hindi na nakasagot si mama cougar.
“May lalaki ka no? Bat iba ang amoy ng room? AT bakit may foam ang sahig eh pwde ka rin namang matulog sa kama?”.
Nagvivibrate ang betlogs ko sa takot. Naka cross finger ang oten ko. Kung pano, secret.
Binuksan ng kuya ang aparador. Yehey! Tanga siya. Wala ako dun. Binuksan ang CR. Yehey, tanga parin. Wala kaya ako dun. Hi hi hi.
Binuksan ang lata ng MY biscuits. Wala pa rin ako. Lahat na ng pwedeng paglagyan binuksan. At ang tanging naiwan nalang ay ang makapal na kurtina. Hu hu hu. Andun ako. Ano ang gagawin ko? Pano kung lalapit ang kuya tapos tatadyakan ako. Ano sasabihin ko? Meow meow?
“Lord. Kung galit ka sakin sana naman hindi kagaya nito ang parusa. Hu hu hu” Umiyak na ang oten ko.
Bubuksan na sana ng kuya niya ang kurtina nang biglan pinigilan siya ni Mama cougar.
“Maligo ka na. Oo, may lalaki ako”.
“Eh bat mo tinago? Maliligo na ako, palabasin mo na yan”.
Lumabas ako. Feeling ko lumiit ako ng 70%. Hindi ko rin naman tinapos ang ginawa namin habang naliligo ang kuya niya. Kapalmuks much? Buti nalang hindi ako binaril habang nasa likod ng kurtina. Mabait naman ang kuya. Kinausap ako kung taga saan ako habang masama na ang tingin ko kay mama cougar. Gusto kong plantsahin siya sa mukha habang pinaplantsa ang barong ng kuya niya dahil may trial daw.
Oo, lawyer ang kuya.
Sandali lang naman ang kuya niya, Dali dali akong lumabas ng bahay pagkatapos marinig ang saksakyan ng kuya niya papalayo sa pad. Pinapangako ko na yun ang huling panahon na makikita pa ako ni mama cougar.
At hindi ko rin alam kung tatayo pa ba uli ang best friend ko.
I can still remember my first Japanese encounter. I was 10 years old that time when a Japanese woman walk towards me and asked this certain place. I am standing outside St. Joseph Church (Iloilo) when she gently questioned me “where is Julies bakeshop?” Naks! Ang bakeshop ng bayan!Of course, alam ko yun.
I politely answered her with a broken English and gave her the directions on how to go there. Naging GPS ako at an early age. She then told me:
“You know what? You have a very beautiful eyes. Thank you”.
A man who has nothing left in this world still may know bliss, be it
only for a brief moment, in the contemplation of his beloved.- Viktor E. Frankl
I wore black from top to bottom as I stand before him. Lifeless, muted and cold. I tried to talk to him, but all I can hear is the echo of my own voice. I want to touch him for the last time but all we have is a glass that separates us. I embraced the cold wood that encapsulates him. ‘Tay…..is all that I can speak.
Palagi akong kinukuhang “Toast Master” tuwing may selebrasyon ang mga kaibigan o kabarkada ko. Hindi ko alam kung bakit. Maliban nalang sa relatives talaga kasi ibang-iba ako pag pamilya ang kaharap. Napakadesente ko at mukhang hindi makabasag ng pinggan.…….Na plastic.
Ni minsan sa buhay ko hindi ko pinangarap na maging public speaker. Ok payn, nagsisinungaling ako. Pinangarap ko na yun one time, at dahil puro walang kwenta ang lumalabas palagi sa bunganga ko, tinigil ko sa pangangarap ng gising. Sinubukan kong tulog naman. Read more…
Isang text ang natanggap ko galing sa sister ko. Pupunta daw si nanay dito sa Cebu para bisitahin ang pinakagwapong anak niya at para tiyakin na hindi pa nawawala ang virginity ko sa kung sino-sino lang. At katulad ng isang graded recitation, palaging kinatatakutan at pinaghahandaan ko ang mga kagaya nito.
Ayaw ni nanay ang maruming kuwarto. Nagtratransform siya sa kung ano-anong halimaw pag nakakakita siya ng mga maruruming mga damit na ilang taon nang hindi nilalabhan. Siguro kung nagkataon na buhay pa si Hitler at si nanay ang kalaban niya, sigurado babangasan ni nanay ang mukha niya na hindi pinapawisan. Read more…
Habang nasa kubeta ako at nag cliclient visit, natanong ko ang sarili ko kung kelan ba talaga ako nagsimulang magsulat. Bumalik ako noong elementarya. Naaalala ko, grade 6 ako naging opisyal na writer “daw”. Yun yung kauna-unahang pagkakataon na nakita ko ang pangalan at ang isinulat ko sa isang school magazine. Sadly to say, yung copy na na tinago ko sa matagal na panahon ay nawala dahil sa Bagyong Frank. Read more…
Just spoke with nanay on the phone and had a little argument. Yung sister ko ang may kailangan, pero alam nila na pag ako ang nagalit, si nanay lang ang makakapacify sakin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na pinalabas ko lahat ng galit ko sa mundo. On how unfair it is sa side ko. Read more…
Kalahati ng bagong inuupahan kong bahay ay sa may ari ng bahay. Matandang mag-asawa at may isang anak na lalaki na siguro mga 10 years old. Spoiled brat ang batang to at dito magsisimula ang istorya. Sa potang inang batang to.
Hindi ko gusto ang tabas ng bunganga mo. Wag mong pangunahan ang taong hindi naman nangengealam sayo. Yun lang PO. Wag mong intayin mawala respeto ko.
Again, yun lang naman PO.
Nakalimutan ko, Fuck you po.
Hindi pa ako galit sa lagay na to. Kasi kung galit ako, nawawala ang respeto ko sa lahat ng tao. Strike 2 ka na. Mag-ingat ka.
Bumalik uli ako sa gym pagkatapos ng ilang buwan na pagpahinga dahil inabot ng katamaran. Masyado na akong nalulong sa alak kaya hindi naman masyado kalakihan ang tiyan ko ngayun. Mukha na akong nagdadalang tao.
Timing ang pasok ko. Wala pang tao. Mas gusto ko kasing mag-gym na mag-isa dahil nagagawa ko ang lahat ng gusto ko na hindi nahihiya. Kagaya nalang ng pag-buhat ng barbell habang nagsusuklay ng buhok. O di kaya pagbuhat ng 50 kilo na dumbbells gamit ang dila ko.
Lahat naman tayu siguro ay familiar sa mga storya ng isang taong inaapi tapos naging matagumpay sa huli. Kung gusto niyo pa ng example, yung mga storya na galing sa Disney ay karaniwan ganito ang eksena. Magmula kay Snowhite, Cinderella o mismong si Pinocchio. Mga karaniwang tao na inaapi habang sila ay nabubuhay sa mundo at naging matagumpay na sex slave sa pagkatapos ng libro. Read more…
Sa mundo na kinatatayuan natin, parang malaking kasalanan ang pagiging “single”. Sa bawat pagtitipon-tipon hindi maiwasan ang tanungin ka kung sino ang karelasyon, kabiyak o kinakasama mo sa buhay. Magagawa ko pa sigurong sagutin na hindi pinapawisan kung ano ang mga basehan para kasuhan ang isang tao ng sexual abuse keysa sagutin ang mga ganyang klaseng tanong.
Ilang beses na akong napagkamalang sales o promo boy sa mga department stores at boutique. OK lang naman sana sakin yung pagkamalan, wag lang yung halos tuwing pumunta ako ng malls at tatayo sa gilid ng mga hangers eh tatanungin ako kung may size small o medium ba ang shirt na pinili nila. Potah, mukha ba akong SM department store huh!? Bangasan ko mukha nila eh, kung umasta parang sinong mayaman.
Michael V is an Epic!
Mukha ng manyakis
A copy of our conversation:
1. May. 2010 - 13:53
nagkalami naman ka madugayan..hehehehe
2. maldito-13:55
imo man gud ko gibayaan..
3. 13:56
saun gyud ka….ikaw raman ni biya kay dili naman ka makipagsex nako……anha ko imo place be
4. maldito- 13:57
naa ko boardmate..hehehe
Translation:
1. Sumasarap ka habang tumatagal.
2. Iniwan mo kasi ako.
3. Ikaw lang naman yung nang-iwan kasi ayaw mong makipagsex sakin. Punta ako sa place mo.
4. Nandito boardmate ko.
You’re cool naman and we got along well. Lahat naman busted.Look at me, ang tagal ng busted kaya pila ako ulit sayo.
From: 09176226***
I swear, kahit alam ko na masama ang magtanim ng galit pero I will hunt back those who hurt me. I will show how painful it is to be rejected. Life is a series of cycle.
Pero joke lang. Patakim nalang naman. Hindi naman talaga ako masama eh. Medyo kunwari pakipot, strict at virgin pa. Tapos sa huli iiwan ko rin naman sila.
Na naka nganga sa ere.
