The Great Maldito The not so uber green minded

I was heading home from work when someone did a good chit chat with me this morning. Indi siya masyadong mahabang kwentuhan but it was so cool talking to a complete stranger.  Hulaan nyo…I dont even know his name?!Tawagin nalang natin siyang Lolo mokawihabarati tiktak shalalakaboom. In short lolo jose. Naka upo ako sa rear end ng jeep. Gusto ko sanang gamitin ang word na train para social naman ang dating ng tagpuan namin, but sa kasawiang palad walang train sa cebu. Hmm..Lolo jose was something from mid 60’s or 70’s.  May mga kalubot na sa mukha which is typical sa mga matatanda. White mohawk hair na may kunting pink na dye sa gitna. he he he.Kidding. He wore a cap but kita ko yung white hair niya. Indi ko din alam ang style ng buhok at indi ko rin alam sino ang hair stylist niya. Si mama ricky reyes ba or si ronald macdonald. Ah basta. Puti ang buhok niya. Medyo may kalumaan na din ang mata niya kasi alam ko na nahihirapan siya makakita. Except nalang sakin kasi im the brigthest passenger sa loob ng jeepney kaya madali niya akong napuna(Pls. walang violent reaction allowed sa sentence na to ha).  At first, talagang at first ha, naiilang ako kasi panay ang tingin niya saken. Syempre ako naman, demure ang epek yumuko nalang kasi nahihiya. Atleast, may kunting hiya pa ako na nakuha sa mga genes ng mga mahal kong manatee parents. Tinignan niya yung kamay ko, which i know na naghahanap siya ng wrist watch. Pasensya na po indi ako sumusuot ng relo kasi bandy clock ang palagi kong dala kaya indi ako ang tinanong niya ano na daw ang oras. A minute later, tingin pa rin siya ng tingin. Sarap na magwala.Indi ako sanay na may nakatingin kasi feeling ko may muta ako, may dungis ang mukha or dumudugo na ba ilong ko na indi ko namamalayan. Help!Ayoko ng ganitong feeling. Sa huli nagsalita si Lolo Jose. Akala ko pa naman tatanungin niya ako if ako ang nawawalang prinsepe but indi din pala. “Muaagi ni sa Carbon” (Dadaan ba to sa carbon?) ang tanong ni Lolo. Indi ko masyadong maintindihan kasi indi naman ako native ng cebu kaya napasagot nalang ako ng “Ha?”. Nagtanong uli kaya sumagot na naman ako ng “ha?”.  Dito ako magaling sabi ng mga tister ko. Consistency. Ha? lang ng ha?. ha ha ha.

Anyways, nagtaka si Lolo bakit ha lang alam kong sambitin.  Salamat naman ako at indi siya napikon. Kasi siguradong may gripo na ng nawasa ang gilid ko if ever napikon siya. Well, yung friend ko nalang yung sumagot sa kanya. Social, may kasama akong intepreter. Tinanong uli ako ni Lolo kung taga saan ako bat indi ako nakaka intindi ng Bisaya. Indi ko masabi yung truths na galing ako sa England kaya sinabi ko nalang Iloilo.  Natuwa ba naman si Lolo kasi ilonggo din siya. Kaya ayun, happy naman ako kasi magkakaintindihan na kami kasi pareho  kaming nagsasalita ng french. The conversation flow along na indi ko namalayan nag eenjoy na ako sa kwentuhan eventhough lahat ng tao sa jeep ay nakatingin na sa amin. Buti nalang naka aerospace gear ako kaya indi masyadong nakikita ang face ko. Dami niyang tanong, kaya dami din ang sagot ko. Gusto ko na sanang mag order ng kape sa driver para naman angkop sa tema. Cofee chit chat kung baga. Pero too bad.  Indi pa daw mainit ang tubig sa makinelya ng jeep kaya mga 2 days pa bago ma serve ang kape.

The moral lesson of this story is, dont park the drive way if the same birds flock together. he he he. Kidding!Well, I admired this old fellow on how he handled to start a conversation which I totally lacking of.  He’s such a hot coffee under a rainy and wet morning. He also reminds me of my lost grandfathers. Indi ko na experience having a conversation with them, since nagmamadali silang makapustahan si san pedro sa sabong. Ayun, sana nasa mabuti silang kalagayan. Goodluck to them. Nag iisa nalang ang lola ko, whom malayo pa saken ngaun. So guys, strike ur granpawents while they are hot pa. Kayo din, mahirap kausapin ang grandparents pag cold na sila. Cge ka.! Lowla!see u this january!!