Laki sa hirap ako. Hanggang ngayon, naghihirap parin. Indi para sa sarili ko, pero sa pamilya kong iniwan ng haligi ng tahanan. Kung bakit binigay ni Lord ang lahat ng responsibilidad saken, yan ay indi ko alam. Pero isa lang masasabi ko, mahirap maging extra-haligi ng tahanan.
Muntikan nang sumabog ang dugo sa utak ko sa sobrang inis sa pamilya ko. Inis ako dahil daming bills na babayaran sa skul, inis dahil ako pa nagproprovide ng food and lodging, inis dahil short ako sa pera, at inis dahil mag-isa lang ako nagtataguyod sa kanila at naiinis lang ako dahil may salitang inis pa. Peste.
Pero indi ko sila masisisi. Lalo na si nanay ko. Indi nila ginusto ang mawalan ng tatay at asawa (lalong indi ko din gusto ang nangyayari ngayun). Ang sarap mamgmura sa text pero natatakot din ako baka masaktan sila. Indi ko naman sila gusting murahin, pero gusto kong murahin ang currency natin ngayun. Ampootah na tax na kinukuha ng gobyerno para lang nakawin! HoY! Mga Putang inang magnanakaw kayu! Kung ako ang magiging presidente, tiyak, uubusin ko din kayamanan niyo! Ammp!! Pero cool lang kayu, malayu yan sa realidad. Lols.
Maaga pa nag text si nanay kailangan na naman daw bumayad ng kung ano-ano. Tiyak ang bahay namin sa Iloilo puno na ng bills ang kisame, na kahit sa pagtulog mo ay bills parin makikita mo. Napa hay nalang ako embis na magmura. Last week lang ako nagpadala ah?! Ampootang eskabetche yan!
Pero, nagbago din isip ko. Timing din naman ang frend ko magpadala ng liham. At eto pa ang sinend:
Importance of MOTHER
Why are you crying, a young boy asked his Mom?
“Because I’m a woman,” she told him.
“I don’t understand,” he said.
His Mom just hugged him and said,
“And you never will, but that’s O.K.”…….
Later the little boy asked his father,
“Why does Mom seem to cry for no reason?”.
“All women cry for no reason,” was all his Dad could say……
The little boy grew up and became a man,
still wondering why women cry.
Finally he put in a call to God and when God got back to him, he asked “God, why do women cry so easily?”
GOD answered…. ..
“When I made woman,
I decided she had to be special.
I made her shoulders
strong enough to carry
the weight of the world, yet,
made her arms gentle enough to give comfort…
I gave her the inner strength
to endure childbirth
and the rejection
that many times will come
even from her own children.
I gave her a hardness
that allows her
to keep going and take care
of her family and friends,
even when everyone else gives up, through sickness and fatigue without
complaining. …
I gave her the sensitivity to love her children under any and all
circumstances. Even when her child has hurt her badly….
She has the very special power to make a child’s boo-boo feel better and
to quell a teenager’s anxieties and fears….
I gave her strength to care for her husband, despite faults
and I fashioned her from his rib to protect his heart….
I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but
sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him
unfalteringly. …
For all of this hard work,
I also gave her a tear to shed.
It is hers to use
whenever needed and !
it is her only weakness….
When you see her cry,
tell her how much you love her, and all she does for everyone, and even though
she may still cry, you will have made her heart feel good.
Muntik ko nang kunin ang revolver at iputok sa utak ko sa kakafeel ko ng guilty sa nanay ko. He he he. Sorry nay if uminit ulo ko this morning. Magpapadala na din ako mamaya pag out ko ng pera pasa sa inyu. Bahala na walang pangbaon sa office. Ilang years nalang gragraduate na din ang 2 kong scholars. Ibabangon ko ang pamilyang Montero. Tatak mo yan sa bato! Ajah!
Hay……mahirap maging tatay. Pero ngayun, alam ko na ang importance of existence ko. I may not be a mother….but i certainly understand how mothers gone thru when we are still young.
Ipinaskil ni Mike Harmon noong Marso 4, 2008 bandang 9:39 umaga
I found your site on technorati and read a few of your other posts. Keep up the good work. I just added your RSS feed to my Google News Reader. Looking forward to reading more from you.
Mike Harmon
Ipinaskil ni Jeckass noong Marso 4, 2008 bandang 1:27 hapon
naks! yan ang pang-Nobel Prize piece! “maldito on how good it is to be a wall of the house” ayos! panalong-panalo! lolsz!
parekoy, kaya mo yan. darating din ang araw, darating din.
pakabuot ka ha? rakenrol!
Ipinaskil ni antuken noong Marso 4, 2008 bandang 2:48 hapon
i’ve read that story also, got it in the mail. sabi naman ng nanay ko, i’ll appreciate her more pag ako naging nanay na… basta ako, saludo ako sa’yo mr. montero (hahaha, sino ang kabit mo? —- di ba may movie na: ang kabit ni mrs montero pala yun, hahahah)
*ot- baket parang taka ka na kasama ako sa eb with mommy kengks? hehe… saya namin nun, sooper bitin nga ako e… napauwi ng maaga e
Ipinaskil ni cliogoddess noong Marso 4, 2008 bandang 4:48 hapon
waaaahh, naiyak nman ako, sheet gus2 ko na tuloy maging nanay,
anakan mo nga ako, wag kang mag aalala hindi naman kita pipilitin sa responsibilidad eh, tutulungan pa kita, bwahahaha
Ipinaskil ni Leah noong Marso 4, 2008 bandang 8:22 hapon
Napasyal ako, nakita ko sa top post etong title na “Si Nanay”, akala ko yan yun sinulat ko nun pero ibang url pala. Pero alam mo nakakatouch naman itong post. Hanga ako sa pagtitiyaga mo. Mahirap maging bread winner ng family lalo pa at hindi naman talaga ikaw ang Tatay. You are a good brother and a good son. Konting tiis pa. I’m sure your efforts will all come back to you a thousand fold.
Ipinaskil ni randomdemeanor noong Marso 4, 2008 bandang 9:42 hapon
char!!!! hahahahah!!!
Ipinaskil ni ponchong noong Marso 4, 2008 bandang 10:50 hapon
bilatsing ilik…kasineryoso ba. sigurado may pakonsensya epek din nanay mo pag nanghingi ano?
Ipinaskil ni jinoe noong Marso 5, 2008 bandang 12:05 umaga
Daw igo man ko haw. Amo guid na ya. And style sg parents (esp si Mama) is they let you go to school, want you to get a good job and expect you to take care of them and everything else in return. How I wish na akon kwarta akon gasto. Pakonsensya pa na sila. But again, the rewards are priceless.
Ipinaskil ni foobarph noong Marso 5, 2008 bandang 12:51 umaga
arg! ang haba ng explanation ni God. in short…. woman is woman. ^_^ (lang kwentang komment)
Ipinaskil ni jeeper noong Marso 5, 2008 bandang 1:10 umaga
Agree ako kay foobarph, God is so talkative and so totally into beating around the bush, the bottomline is women are special and you are lucky to have a mom like that. I am lucky with my parents and I take them forgranted and I think it’s hard for me to show affection. hehehe.
Bu this is still a really nice post.
Ipinaskil ni kaith noong Marso 5, 2008 bandang 3:07 umaga
…and the person award of the year goes to…MALDITO!!! hahaha. grabe ah. t mayo nakunsensya ka pa. hahaha. cge lang, tapos sang antos mo, pakalipay naman. anhon ta na abi, that’s life. indi ko ni gali ka pangutang cmo. haha.
Ipinaskil ni madbong23 noong Marso 5, 2008 bandang 3:30 umaga
isa kang mabuting anak. wag ka mag-a-alala at bibiyayaan ka din ni Lord sa mga ginagawa mo ngayon.
kung ako lang ay nandiyan ngayon ay pinagpatayo na kita ng monumento. hehe
Ipinaskil ni repah noong Marso 5, 2008 bandang 3:44 umaga
aba parang nadadala na ako sa kwento mo.. naisip ko tuloy c mudang medyo war kami ngayun.. ksi di nya ako maintindihan.. haaaaayyy… galing mo tlga maldits..
Ipinaskil ni brath noong Marso 5, 2008 bandang 4:06 umaga
hay pag dating ng araw magiging mother rin ako pero syempre matagal pa yun…
BRATH: maldito kering keri mo yan….
xiao!
Ipinaskil ni A Z R A E L noong Marso 5, 2008 bandang 6:46 umaga
bravo! *claps hands.. isang magandang entry parekoy!
medyo tulala ako pagkabasa ko.. nahawa ata ako ng emo ampft.
hindi ko kasi makuha sabihin ng harapan sa nanay ko kung gaano sya kaimportante at gaano ko kamahal. dyahe eh, hindi kasi namin nakasanayan.
ilan beses na rin kami nagkakatampuhan, at syempre hindi naman lagi ako lang ang mali. may pagkakataon din na sya ang may pagkakamali. pero sa kabila nyan, pinagpapasensyahan ko na lang. bakit naman hindi?? eh nung bata ako.. nung bata tayo.. katakot takot na pasensya ang binigay sa atin ng ating mga ina.. ang laki ng kanilang pagtitiis para sa atin.. kaya hindi ko tlaga makuhang magalit ng todo…
Ipinaskil ni beer-O noong Marso 5, 2008 bandang 7:50 umaga
marami ka rin palang kadramahan sa buhay. ahehe
mahirap talagang maging breadwinner. yan din kasi ang ginagampanan ko ngayon! matuturing na nga akong dakilang anak. lols! kahit pambili ko na lang ng medyas eh ipapadala ko na lang sa kanila. ahehe
cool ka lang dyan parekoy. kelangan nating tumulong sa pamilya…wag lang tayong magsawang magpadala ng remittance. mabuhay tayong mga breadwinner! hehe
Ipinaskil ni batabatuta noong Marso 5, 2008 bandang 8:49 umaga
ang ganda nmn kuya ng wento mo. ako din, i may not be a nanay for now, pero i know sooner or later magiging ganon din ako. Kung ako kapatid mo, i will study more hard, at wala sa isip ko ang magbulakbol.(buntong hininga) mahirap yata ang kumita ng pera. naiintindihan ko ang kalagayan mo..and im so damn PROUD TO YOU KUYA!!!! your the best among the rest (naks nambola pa..minsn bisita ka din sa site ko..tiyak malamang magkakasundo tau)hahahahaha(tawang malakas)…GREAT JOB KUYA!!!!
Ipinaskil ni koreanmine noong Marso 5, 2008 bandang 12:14 hapon
nakaka tats malaman yung mga lalaking nakaka appreci8 sa khalagahan ng mga babae lalong lalo ng ng isang ina…
dont wori, lahat ng sacrifices mo, may reward yan, twofolds, bk inde lang,, jan daw nakikita yung isang magiging mabuting asawa, kpag mabuting anak at mabuting kapatid..
naxx nmn ha! hubby material ka pala!
Ipinaskil ni lilmiz noong Marso 5, 2008 bandang 9:50 hapon
ang sesenti ng mga entries mo lately ah ahehe.. ayan ka na naman bhe, lalo na ako nahuhulog sayo, di ko alam kung makakabangon pa ako neto lolz!! .. haay, nanay (oi, rhyme!lolz).. nanay ko, lagi nagtitext sakn pag malapit na sweldo, kamustahan at aylabyuhan sa una pero segway lang yun kasi sa dulo meron talagang “wag mo kami kalimutan.. lam mo na yun” natatawa na lang ako pero may mga paminsan na naiinis din ako, lalo na pag naubos ko na pera lolz kelangan ko pa rumaket na naman ahehe.. isipin na lang natin ang hirap na dinanas nila sa pagbubuntis, pag-aalaga at pagpapalaki satin.. at ang unconditional lab na tanging sa kanila mo lang mararamdaman, walang katumbas yan na salapi!
.. hapi maders day! ay di pala ngayon yun.. nadala lang ako ahehe
Ipinaskil ni kiwipinay noong Marso 26, 2008 bandang 3:26 umaga
para tuloy nakita ko ang sarili ko sa post mo na ito. nung nakaraang buwan din, bumigay na ako. feeling ko kasi, akala siguro sa amin ay umeebak ako ng mga dolyares. ke malaki o maliit ang ipadala ko, laging kulang. bakit kako ganun? gayong dadalawa lang silang umaasa sa akin. kalahati ng sinusweldo ko napupunta sa kanila pero bakit parang di pa rin nagkakasya? saan napupunta ang pera? ganun na ba kahirap ang buhay talaga sa pinas? haaayy layf! ay nakow! sensha na… nakikibasa lang po.